در من شورشی برپاست

خروش احساسه تنگ آمده از فرط بی خیالی ...

 گاهی که یادم می رود هنوز

تکه سنگی به سینه هست

که اسمش را .... رسمش را سالهاست ربوده اند ...

بیچاره مردم در من