در نهایت احساس

لبریز شکوه و قدرت خود بینی و غرور

پشت پرچین بی خیالی و زیر بار تنهایی

از فرط فشار ضربان گر گرفته از حس خیال به من اندیشیدنت

گاهی فقط به خوردن یک سیب نشسته

به لمس دیوار زبر آجری همسایه

سوز سرد پاییز جو گرفته و

سکوت مرگبار کوچه بن بستمان پناه می برم

چقدر جای تو خالی است

چقدر کوچه تنهایی من بارانی است