به کجای این آیین بی انصافی وابسته ام

به قاموس کدامین خدایگان مومن

به ناز کدامین فرشته در خیال و

به کدامین گناه در عذاب

که بهشت و دوزخ پیموده

در تکاپوی ارشاد هم نسلهای بی مرام

ریش سفید قبیله تان باشم

رهایم کنید به این مسلخ بی مهریتان ...

پ.ن :گره کور خوردم .... ناخن هم ندارم .... چی کار کنم ؟؟؟؟ 

من دستچین خاطره هایت به رنگ عشق

یا دست بسته به رنجت به نام یار

مضمون حال درهم من جز بهانه نیست ...

کوتاه می شود این نامه های بی آغاز

با آیه های مبهم چشمهای بی آواز

پ.ن : ببخشید یه چند روزی نبودم و شما حسابی شرمندم کردین

یه اتفاقی برام داره میفته که حال و روز خیلی درستی ندارم ... فرصت بدید تا ببینم چی میشه

مطلبی که نوشتم یه ذره سخته اگه کسی نفهمید من در خدمتم

حتما میام بهتون سر می زنم ... دیر یا زود ... پس منتظرم باشید لطفا

کاش همه اونایی که میان اینجا حتی در حد یک گل برام نظر بذارن تا فرصت جبران محبتشون رو داشته باشم ... پس خواهش می کنم این زحمت رو بکشید ... همه

در ضمن همه مطالب از خودمه ... لطفا دیگه نپرسید !!!!

محبتتان سرشار تر باد بر بی مهری من ...

خیلی مخلصیم

برگشتم تا اثبات کنم :

مرگ پایان کبوتر نیست

زندگی زیبا نیست

گل امید که در باغچه می کاریمش

از برای دل بیمار و سر شیدا نیست

عشق  ... جز دیدن یک یار

در احوال پریشانی نیست

زندگی زیبا نیست

انتظار و همهْ آنچه در آن می یابیم

جز به بی تابی یک چشم و دل رعنا نیست

زندگی توخالی است

زندگی زیبا نیست

چه کسی بود که گفت :

تا شقایق هست زندگی پوشالی است

پ . ن : برگشتم .... واسه همه اونایی که بهم گفتن برگرد

نپرسید چرا رفتم ... چرا برگشتم ؟

فقط تحملم کنید ..... ممنون .... واسه کامنتای مهربونتون

تا اطلاع ثانوی

سلمان مُرد

پ.ن: ببخشید اگه اینقدر بی هوا مُردم

از همه دوستانی که این مدت با مزخرفات من چشمای قشنگشون رو ضعیف کردند ...ممنونم

از همه دوستانی که با نظرای مهربونشون منو امیدوار کردن .... ممنونم

از همه دوستانی که اومدن چون به بودنشون نیاز داشتم ... ممنونم

از همه دوستانی که با وبلاگای معرکشون منو هوایی کردن ... ممنونم

از همه دوستانی که براشون چرندیات نوشتم و نخوندن ... ممنونم

از همه دوستانی که دوسشون داشتم ولی نفهمیدن ... ممنونم

از همه دوستانی که به دوستیشون نیاز داشتم و از من دریغ نکردن ... ممنونم

از همه دوستانی که با انتظار خوندن مطالبشون منو کم صبر کردن ... ممنونم

از همه دوستانی که به من فکر کردن ... عاشق بودن ... آدم بودن رو آموختن ... ممنونم

از همه دوستانی که با آهنگهای رو وبلاگشون منو دیوونه کردن ... ممنونم

از همه  ممنونم

از خدا ممنونم که قلم را آفرید ... به من نوشتن آموخت ...

ایمیلم هست

هر چند به مُرده ایمیل زدن شگون نداره

از من ناراحت نشین ... رفتنم دلیل محکمتری از ماندنم داشت ...

رفتم تا انتظار آمدن کسی را نداشته باشم

یا حق و به امید دیدار ....

محنت از این بیش ...

که در بر باشی و

افسانه باشی ...

پ.ن : واسه اونی که دلم می خواد بخونه ولی نمی خونه ... نمی دونه

ساعت را ببین

نه به من رحم می کند ..... نه به تو

بیا .......

درنگ نکن

این عمر من است که فدای ثانیه هایت می شود ...

پ.ن: گیر ندین دوستان ... حال من خراب تر از آن است که عاقل باشم

اینجا شراب خانه لیلی مقدس است

مستی که اینچنین قدحش را به باد داد

سرتاسر ضمیر مرا گل فشانده است

رسم است شیوه عاشق کشی در این دیار

لیکن برای حضرت لیلی مقدس است ...

پ.ن:به کدامین لیلی چنین گرفتارم .... نمی دانم

خسته تر می شوم هر روز

پیر تر

وقتی اعتمادتان را سست تر می بینم

کاش نمی فهمیدم

ولی باور کنید

امروز غریبه تر از دیروزم ...

پ.ن: حوصله ام سر رفته ... باز عادت " نوشتن و پاره کردن " اومده سراغم ....

هراسان شده ام

دل آشوب

چنان میان این معرکه اسیر که توان از کف داده ام

نه به احساس پایبند و نه به  عقل مرید

در این جولانگاه عقل و احساس که هر دو بر عقیده خویش پافشارند

فقط منم که زیر بار این فشار دست و پا می زنم

........

درد دارم

آنقدر زیاد که گاه از هوش می روم

.......

مانده ام که مستی به راستی می ماند

یا که احساس جز هوسبازی دلی بی تاب نیست

خراب تر می شوم هر روز که انتهای عشق را نمی دانم

خراب تر می شوم که عقل را حاکم بر ذات خویش می دانم

خراب تر می شوم که خراب تر می شوم که خراب تر ....

گاهی اسیر چشمان نرگسی مست

گاهی گرفتار راهی به غایت سخت

ودر آخر جز خستگی و جز پشیمانی .... هیچ

چه سخت می گذرد این روزهای بی تابی

.......

درد دارم

دست از سرم بردار

...

روی قلبم بگذار

قلبم بیشتر از سرم درد می کند ....